Vertaald door: --- Team Lost in Translation ---
Verspreiding van dit materiaal voor commerciële doeleinden is illegaal!
Vertaler worden? www.LostinTranslation.nl
www.NLOndertitels.com
Ik ben de koningin van alles in dit deel van de stad.
Ik ben de koningin van de stad en de koningin van de wolkenkrabbers...
en koningin van de kleine dingen.
En iedereen die naar me kijkt, zegt, ze is een geweldige koningin...
en nooit verlegen en zo normaal en ze gaat naar school...
en ze hoeft zich nergens druk om te maken...
behalve...
Maar ik ben de koningin van het kwaad en ik moet je waarschuwen...
want je kunt niet ontsnappen aan mijn zwarte magiestiften.
Pingo, heb jij Helena gezien?
Kom, neem even over.
Sorry, één momentje.
Twee volwassenen en twee kinderen, alstublieft.
Meneer Valentine, ik wist dat u onze stad zou komen redden.
Ik ben een hele belangrijke man.
Binnen een minuut zul je een hele dode man zijn.
Ik denk dat hij heel dapper is, nou ja, niet zo dapper, meneer Valentine.
Klopt.
Dus je gaat ons allemaal in spinnen veranderen...
of driebenige stoelen of zo.
Je denkt misschien dat ik een koele zwarte sok ben...
maar onder dit zwarte wollige uiterlijk zit een naakte roze voet.
Heb jij Helena gezien? - Ik dacht dat ze bij jou was.
Wacht even, als jij hier bent, wie is er dan kaartjes aan het verkopen?
Ik ben aan het tekenen. - Je bent nog niet eens aangekleed.
Kom, je bent geen kind meer. Ik zou niet...
Ik wil niet gaan. Ik voel me stom, ik zie eruit als een idioot.
Niet alweer. We gaan het hier niet weer over hebben.
Je ziet er niet uit als een idioot. Niemand ziet eruit als een idioot. Het is...
Eén momentje.
Het houdt nooit op.
Helena jongleer, Helena verkoop popcorn, Helena lach voor de mensen.
Je vader houdt dit circus draaiende door middel van charme en pinda's.
Het is zijn droom. - Juist. Het is zijn ding.
Waarom moet ik eronder lijden? - Dat doe je niet.
Al die kinderen daar willen weglopen en bij een circus gaan.
Ze kunnen mijn leven overnemen. Ik wil weglopen en echt leven.
Wees verstandig. Kom, open de deur.
Ik kleed me aan.
Je hoeft niet te schreeuwen. - Ik was niet...
Je wordt nog eens mijn dood. - Ik wilde dat het zo was.
Egoïstisch, zo egoïstisch, Helena.
Als je wist wat het je vader en mij kost om dit circus draaiende te houden...
Dat zeg je nu altijd.
Het echte leven. Ik denk niet dat jij het echte leven aankunt.
Het echte leven. Jij kunt het echte leven niet aan. Maffe koe.
Helena Campbell, wat heb jij tegen je moeder gezegd?
Niets. - Later.
Goed, allemaal, brede glimlach en...
Dames en heren, jongens en meisjes...
klap in uw handen...
voor de schattige Joanne.
Dat is ons teken.
Uw waardering, dames en heren...
voor de koningin van het Spaanse web...
de mooie Joanne.
En nu, dames en heren, jongens en meisjes...
vanuit het donkerste van Peru...
Raymondo en Fortuna.
Ik houd van je.
Dat realiseer ik me.
Ik weet dat ik me niet moet laten opnaaien door haar...
maar ze is er zo goed in.
Dat is makkelijk praten voor jou.
Bambino, wil je met de bananen jongleren?
Echt niet, je weet wat er gebeurt als je jongleert met bananen.
Wat krijg je als je jongleert met bananen?
Gorilla's.
Zei je gorilla's?
Ik weet zeker dat je gorilla's zei.
Joanne, je deed er nogal lang over. Ik maakte mij zorgen.
Ik ben mevrouw Campbell niet. Zij is daar.
Iets waarlijk Frans.
Ik ben nog nooit in Frankrijk geweest.
Je overleden oom Bozzy, zei altijd, wat hebben zij dat wij niet hebben?
Nan, schat, wat dacht je van een paar dagen in Frinton?
Vijf letters, het begint met een P.
Poedel, pedaalemmer... - Het is Parijs, mevrouw Bagwell.
Parijs?
En één bordenset en een Thompson vakantie voor twee personen in Swansea.
Goed, meneer Bagwell, uw beurt.
Ik ben één keer naar Monaco geweest toen jouw tante Flo ziek was...
en jouw oom Vernon wilde iemand om tegen aan te zeuren.
Ik vertelde hem dat ik het niet erg vond als jullie bleven, maar ik wilde geen dieren.
Ik voer ze niet.
Als jullie allemaal hierheen willen komen, zal het leuk zijn om jullie te zien...
maar ik ging net naar boven...
om koffie te drinken met mevrouw Greenberg.
Ze heeft een cafetaria, weet je. Ik moet gaan.
Was dat papa?
Aan de telefoon? Ja, dat was jouw vader.
Kijk nu met me mee. Dit is leerzaam.
Ik had gevraagd om met hem te mogen praten als hij belde, Nan.
Hij zal niet lang meer in staat zijn hen tevreden te stellen.
Zie je, dat was leerzaam. - Wie tevreden houden?
Maak je geen zorgen liefje, papa zal er voor zorgen.
En doe mama de groeten. - Ik denk dat ik maar beter kan gaan.
Ziet het er zo slecht uit?
Is je vader er niet bij? Ik heb nog papieren om te ondertekenen.
Nee, hij wilde komen, maar hij kon niet. Ik ben alleen.
Ik weet dat dokter Witherspoon een bericht heeft achtergelaten.
Hij is op de bank. Hij ontmoet de manager vanmiddag.
Ik wil niet dat je haar uitput.
Wat denk je dat ik ga doen? Met haar dansen?
Dus geen papa vandaag?
Ze zullen hem bellen, denk ik.
Hier.
Hoe gaat het met je?
Ik zou liever bananen jongleren.
Waar is je fruit?
Ik had gisteren fruit voor je meegebracht.
Zij heeft het toch niet gepakt?
Ze hebben het weggehaald. Ik mag niets eten vandaag.
Waarom niet? - Het is normaal.
Hoe gaat het met tante Nan?
Zaterdag komt ze.
Je bent toch niet lastig? - Ze heeft gisteren haar tanden verloren.
Ik zei, als mama hier was had zij ze gevonden. Ze kan altijd alles vinden.
Zij zei, als je moeder ze kan vinden, moet ze wonderen kunnen verrichten.
Ze staren naar haar. Dat doen ze altijd.
Ze lagen in de koelkast.
Je bent een beste meid.
Mam, ik meende niet wat ik zei.
Er was een klein meisje...
en ze had een kleine krul midden op haar voorhoofd.
Als ze goed was, dan was ze heel goed.
Wat ik eigenlijk wil zeggen, geef het wat tijd...
en alles komt goed. Ik denk dat het beter dan ooit zal gaan.
Er zijn al tien dagen voorbij. We hebben dus al vijftien voostellingen gemist.
Waarom wordt alles stop gezet?
Ik kan Joanne nu niet alleen laten.
Mag ik even langs? We zijn hier voor haar.
Het is te laat in het seizoen voor de rest van ons.
Als we wisten dat het circus over een week alweer zou rondreizen...
zouden we het wel redden.
Mijn zussen en ik gaan terug naar Quebec. Als ratten die het zinkende schip verlaten.
Papa, kan ik je even spreken?
Het spijt me. - Ik kom eraan, schat.
Houd die gedachte even vast.
Is alles in orde? - Je zou vandaag in het ziekenhuis zijn.
Heb je hen verteld over de bankdirecteur?
Ze willen dat je dokter Witherspoon belt.
Nu?
Misschien is het een zegen voor sommige onder ons.
Ik weet dat je iets anders wilde. - Ja, maar niet zo.
Het is zijn droom.
Dromen zijn tot daar aan toe, lieveling. Daarna heb je geld nodig.
Je moeder is...
Ze opereren haar vanavond.
Dit is echt goed.
Hoe noem je het? - Het is gewoon een tekening zonder naam.
Mama zegt dat je met het circus beter naar Schotland had kunnen gaan.
Zij is niet de enige. Wat denk jij?
Ik weet niet, papa.
Weet je, iedereen in het ziekenhuis wist dat mama's operatie vanavond was...
en niemand vertelde het mij.
Ze wilden je niet ongerust maken. - Moet ik me ongerust maken?
Nee, ze zal het goed doorstaan.
Echt, je hebt al eerder gezegd dat ze...
de operatie zal ondergaan en direct weer op de been zal zijn.
Het hangt er vanaf wat ze vanavond vinden. - Wat bedoel je, wat ze vinden?
Zie je, nu ben je bezorgd. Daarom...
Ik was niet bezorgd totdat jij me zei om niet bezorgd te zijn.
Hoe dan ook, je bent bezorgd. Je doet dat alleen als je bezorgd bent.
Ik zou er naartoe willen en haar morgen zien. Kan dat nog?
We zullen wel zien.
Ik heb me nog steeds niet verontschuldigd.
Niet echt verontschuldigd, niet zodat ze mij gelooft.
Ik had niet tegen haar moeten schreeuwen. Het is allemaal mijn schuld.
Zeg dat nu niet. Het is jouw schuld niet, doe niet zo gek.
Het is niemands schuld.
Deze dingen gebeuren.
Dat is het leven. - Het is gewoon dom.
Het is ijskoud.
Kom, we gaan weer naar beneden.
Toe, dit wordt je dood nog eens.
Je moet papa's jas aandoen.
Wat denk je daarvan? Dat is een traktatie.
Je ziet eruit als een echte artiest.
Waar denk je aan? - Er is niets om aan te denken.
Slaap lekker.
Papa?
Ik doe er maar tien procent af. Ik ben de manager.
Dat lijkt me eerlijk genoeg.
Stilte, alstublieft.
We moeten absolute stilte hebben tijdens de repetitie.
Eric, ben jij dat?
Zou het mogelijk zijn om onze muzikale begeleider niet af te leiden?
Sommige onder ons proberen te repeteren.
Wat doe jij hier? - Vang de laatste bal en dan stoppen.
We draaien en we buigen...
en vragen we of er een moedige vrijwilliger aanwezig is...
Jij kunt die moedige vrijwilliger zijn.
Hoe heet jij?
Wat is er mis met jouw gezicht?
Mijn gezicht. - Maakt niet uit.
En het is muziek, maestro, alstublieft.
Ik ken veel liedjes, maar ze klinken allemaal een beetje hetzelfde.
We hebben wat dreigende en gevaarlijk klinkende muziek nodig.
Ik ken jou of iemand net als jou.
Kom, maestro, dit is de grote finale.
Raak hem niet aan.
Vlug, laat mij proberen.
Wat doe je toch?
Wat was dat ding?
Eén van de vele dingen die je beter vermijdt in het leven.
Zoals een vriend en zielsverwant verliezen...
terwijl je kleine meisjes probeert te redden.
Wat heb je in hemelsnaam aan je voeten?
Is dit misschien een ziekelijke grap?
Bij iedere stap op kleine konijntjes trappen...
dat is gemeen. - Ze zijn niet echt.
Het spijt me van je vrienden.
Ik dacht dat de violist Eric was.
Hij is een vriend.
Maar dat was niet zo.
Ik weet niet echt waar ik ben.
Je bent in één van die andere dingen die je het beste vermijdt in het leven.
In de rommelkamer? - Nee, in de problemen.
Daar.
Irriteer het niet.
Wat is het? - Een sfinx.
Gooi een boek.
Gooi een boek, daar houdt hij van.
Finders keepers van Joe Grey...
A short history of future fruit van Douglas Prawnhead.
Wat dan ook, hij zal het toch niet lezen.
Dit is geen ramp.
Denk na. Goed, neem enkele van de dikste boeken.
Gooi ze op de vloer. - Waarom? Ik houd van boeken.
Alsjeblieft, kom op. Waardeloos.
Hij moet denken dat het wordt afgewezen.
Vreselijk, aanstootgevend, slecht samengesteld boek.
Vervelend sloom boek...
met een waardeloos einde dat ik geen moment geloof.
Hoe werkt dit? - Als ze denken dat je hen niet leuk vindt...
migreren ze weer terug naar de bibliotheek en hebben we een gratis rit uit dit gat.
Ik denk...
Ja, ik denk dat we haar gevonden hebben.
Wat was je naam ook alweer?
Het is een beetje saai, vind je niet?
Weet je, je moet eens overwegen dat te veranderen.
Ga voor iets met een beetje stijl en klasse...
gemengd met een vleugje romantiek.
Zoiets als Valentijn. - Waarom? Wat is jouw naam?
We zouden de stad vandaag voorgoed gaan verlaten...
zodra we gerepeteerd hadden.
Het spijt me. - Muzikanten, je kent het wel.
Ik kan wel een andere violist vinden. Die zijn dertien in een dozijn.
Het is Bing. Een jongleur is niet te vervangen. Niemand hier kan jongleren.
Ik wel. - Natuurlijk kun jij dat.
Waar vind ik iemand die zo kan jongleren?
Zoals ik al zei... - Hopeloos, een totale ramp.
Arme, oude Bing.
Hij was er één uit duizenden. Mijn beste maatje.
Ik zal hem nooit vergeten.
Vooruit en omhoog.
Kende je hem al lang? - Wie?
Jij kunt jongleren. - Dat zei ik toch.
Je hebt geen masker. En je bent erg saai.
Maar het is beter dan niets, zeker nu dat hoe-heet-ie-ook-alweer...
Heeft iedereen hier een masker? - Uiteraard.
Hoe weet je nou of je blij of verdrietig bent zonder een masker?
Of boos? Of trek hebt in een toetje?
Ik heb een gezicht.
Laten we uit deze stad vertrekken.
Volg de rest van deze zonderlingen.
Waar gaan ze allemaal heen? - Geen idee.
Waar gaan jullie heen?
We verlaten de stad, naar de heuvels. Het is hier niet meer veilig.
De schaduwen hebben gisteren mijn hele huis opgegeten.
Gaat dan niemand er iets aan doen?
Sinds de koningin in slaap is gevallen kan er niet veel gedaan worden.
Ze zoeken naar het amulet, om het allemaal op te lossen...
maar wij gaan er vandoor. - Over heuvels en ver weg, Bernard.
Dit is bizar.
Waar komen die schaduwen vandaan?
De Donkere Landen. Over de grens, daar.
Dit was altijd een mooie stad...
met genoeg mogelijkheden om wat deals te sluiten.
Je zou het niet snel aan me zien, maar ik ben een belangrijk man.
Ik heb een toren. - Daar is ze.
Kunnen we even met je praten?
Voorzichtig. Ze is gevaarlijk.
Kijk naar die gezichtsuitdrukking. - Ik ben niet gevaarlijk.
Gevaarlijk, niet gevaarlijk dat is hetzelfde.
Word ik gearresteerd? - Niet echt.
Of moet ik prinses zeggen? - Dit is belachelijk.
We zorgen ervoor dat je veilig bij het paleis komt.
Maar ik wil niet naar het paleis.
En ik ben geen prinses.
Deze jongedame is toevallig mijn zakenpartner...
jongleur en mijn beste vriendin.
Dit moet een misverstand zijn.
Wacht.
Dat ben ik.
Ik slaap.
Dit is maar een droom. Het is niet echt.
Volgende.
En volgens jou is dat het amulet?
Het lijkt eerder op een halve baksteen. - Niet echt.
Een beetje. - Het is toch een halve baksteen?
Goed geprobeerd. Bedankt voor uw komst.
Volgende.
Het amulet.
Nee, dat is een kip. - Het amulet.
Dit moet vervelend voor je zijn, maar het is echt een kip.
Ik probeer het te vertellen. Hij luistert gewoon niet.
We hebben de prinses.
Geweldig, je hebt haar, dat is heel goed.
Moet je dat gezicht zien. Daar word je blij van.
Jongedame.
Geef maar terug wat je gestolen hebt...
of we moeten je overleveren aan de schaduwen.
Ik heb niets gestolen. Ik ben hier nog maar net.
Dit is gewoon een stomme droom.
Liegen zal niet helpen.
Wat heb je met het amulet gedaan?
Je lijkt op haar...
maar je bent haar toch niet?
Ze zei dat ze een prinses was.
Ben je een prinses? - Ik ben niemand.
Ik ben gewoon ik. Ik ben Helena Campbell.
Leg eens uit wat je hier doet. Waarom ben je naar onze stad gekomen?
Zullen we haar opsluiten? - Zodat ze bekent?
Haar ijs ontzeggen?
Kijk dan, luister naar haar. Zij is het niet.
Ik vraag het me af. - Wie zou ik dan moeten zijn?
Volg mij.
Neem het over, jij hebt de leiding.
Is ze dood? - Nee, ze slaapt.
Dit was haar favoriete kamer. Hiervandaan kon ze de zon zien.
We hadden een prachtige zon, die alles bescheen.
Ooit hadden we dagen, nachten...
met zonnen en manen en al die twinkelende dingetjes.
De stad was gevuld met vreugde.
We vermaakten ons met onze geweldige vaardigheden.
Bent u in de showbusiness?
Haal dan je voeten van het podium af.
Die dagen zijn verdwenen.
Wat is er gebeurd?
De balans werd verbroken.
Dit is de Stad van het Licht. Over de grens is het Land van de Schaduwen.
We hadden een koningin, net als zij.
Op een dag kwam er een meisje zoals jij naar onze stad, vanuit het donker.
Ze zei dat ze een prinses was.
Onze koningin ontving haar, we hielden een feestje.
De volgende dag was de prinses verdwenen...
en zonder het amulet konden we de koningin niet wakker maken.
Gevaarlijke schaduwen en zwarte vogels en vreselijke dingen kwamen uit het donker.
Je blijft praten over een amulet.
Wat voor amulet?
Het is een toegangspoort.
De schalen waarop de hele wereld balanceert.
Hoe ziet het eruit? - Dat weet ik niet.
Hoe groot is het? - Geen idee.
Waar zou het kunnen zijn?
Dat weet ik niet. - Wat weet je wel?
Ik zou het weten als ik het zou zien. - Echt?
Ik weet het niet.
Wat als ik het gezien had en nog niets wist? Wat als het de kip was?
Nee, ik denk niet dat het de kip was.
Ik wilde dat ik kon helpen.
Dit is mijn droom.
Ik zal het voor jullie vinden. Ik zal haar wakker maken.
Dat is heel aardig van je, maar het is te laat.
De stad zal binnenkort volledig in schaduwen vervallen.
Dit paleis en de koningin zullen verdwijnen.
Laat me het proberen.
Het zal zoeken zijn naar een naald...
nee, geen naald, iets nog kleiner dan een naald in een hooiberg...
als je niet eens weet of je op de juiste plaats bent.
Als voorstel...
vind ik het compleet, volstrekt hopeloos.
Kijk.
Wat betekent het?
Dat betekent dat het misschien toch niet...
beslist onmogelijk is.
Heeft hij iets gezegd over een beloning?
De beloning is dat de koningin ontwaakt en de wereld wordt gered.
Nee, een beloning zoals geld of juwelen.
Je kunt deze speurtocht niet doen zonder je manager.
Jij bent mijn manager niet. - We zullen het contract wel later bespreken.
Waar gaan we ook alweer heen?
We moeten uitzoeken waar het amulet kan zijn.
Waar vinden we informatie? - In de bibliotheek, natuurlijk.
Die staat vol met boeken en nog eens boeken.
Excuseer me.
We zijn op zoek naar een erg nuttig boek.
Informatie, pockets.
De bovenste verdieping. Neem een netje mee.
Die prinses waar ze het over hadden heb je haar ooit ontmoet?
Eerlijk gezegd vind ik dat jullie mensen allemaal op elkaar lijken.
Zonder eigen gezicht, kun je iedereen wel zijn.
Wacht even, ik heb wel een eigen gezicht. Kun jij dit doen?
Dat is walgelijk.
Ik wist niet dat boeken...
zulke verschillende persoonlijkheden hadden.
In het begin bevond ze zich in een nieuwe, lege ruimte.
Alles was wit...
de hoeken waren een beetje grillig en het tapijt een beetje smerig...
maar het was een goede ruimte.
Ze zat in het midden en keek naar de sneeuwwitte leegte.
Ze hield het amulet voor haar gezicht.
En zag er de weerspiegeling in van een eindeloos grote stad...
en sterke, indrukwekkende verhalen.
En net zoals het werd weerspiegeld in het amulet...
kwam het ook in de lege ruimte terecht.
En toen er geen plaats meer was...
draaide ze het om en ging verder aan de andere kant.
Zo werd de leegte aan beide kanten helemaal gevuld.
Een stad van voor en achter.
Een stad van licht en schaduw.
Daarna rustte ze uit op haar bed en droomde van haar schepping...
en de wezens die er leefden.
In de daaropvolgende dagen...
waren er andere leegten, licht en schaduw.
Het amulet plaatste ze onder het teken van de koningin...
om de stad te tonen dat die er altijd zou zijn...
want die stad was haar leven en haar droom...
tot in de eeuwigheid.
Bedankt voor je verhaal. Maar ik vrees dat ik het niet begrijp.
Wie wel? Ik zeker niet.
Ik denk dat je er een vriendje bij hebt.
Een echt nuttig boek.
Denk aan wat je moeder altijd zei.
Waarom kijk je niet door het raam?
Echt nuttig? Volslagen onzin. Echt nutteloos, als je het mij vraagt
Onder het teken van de koningin.
Wat een hoop onzin, vind je niet? Dat slaat helemaal nergens op.
Het teken van de koningin.
Het teken van de koningin is de zon.
Die was over haar hele slaapkamer afgebeeld.
Kijk, het einde van die kleine straat. Daar moeten we heen.
Jij bent dus echt een nuttig boek.
Je kunt het maar beter meenemen.
Als je dat boek hier achterlaat, raken de anderen gedeprimeerd.
Voor je het weet, beginnen ze te vervellen. Pagina's overal.
Dat is erg lief van je, bedankt. - Houd op.
Dus, als we dat ding vlug vinden en de wereld redden...
zullen ze ons met een grote schat belonen en kunnen we hier morgen al weer weg.
Blijf maar bij mij, kleintje. Dan krijg je een eigen toren.
Haast net zo mooi als die van mij. En dat is nog maar het begin.
Vergeet dat jongleren. Wij zullen leven als de rijken.
We zullen baden in...
vis.
Ons eigen gewicht aan chocolade eten. En leren concertina spelen.
Ik heb helemaal geen manager nodig.
Eigenlijk heb ik jou zelfs helemaal niet nodig.
Denk je dat een kroon mij goed zou staan?
Ik heb altijd gedacht dat ik er goed uitzag met een hoed.
Ik dacht al dat die huizen me bekend voorkwamen.
Ze lijken op de dingen die ik getekend heb.
Waar zijn we ook alweer naar op zoek? Hoe weet je of we het gevonden hebben?
Ik vraag me af...
Dat is vreemd.
Ik zou daar niet moeten zijn als ik zou slapen.
Slaap je dan?
Ik denk toch wel dat dit redelijk duidelijk is, niet?
Het is een droom. Maar kijk eens.
Ik zie niets, het is gewoon een raam. - Het is mijn slaapkamer.
Nee, het is een rommelkamer. - Kun je mijn slaapkamer dan niet zien?
Mijn bed, mijn kleerkast, mijn maanmasker...
mijn kleine, schattige zeeanemoontje.
Of dit nu een droom is of niet, we zijn vast en zeker op de goede weg.
Hier ga ik niet verder.
Rondvliegende reuzen?
Lijkt een beetje twijfelachtig, niet? Succes.
Ik zal hier zijn als je terugkomt. Als je terugkomt.
Kijk daar eens.
Stop, je mag hier niet door. - Ik denk het wel.
Raadseltje.
Los mijn raadseltje op en dan mag je voorbij.
Faal en ik verslind je met botten en al.
Wat loopt 's morgens op vier benen, 's middags op twee benen...
en 's avonds op drie benen?
William, hij is een hond die optreedt.
Nee, het antwoord is man.
Nee, ik weet zeker dat het William is.
Ik zag hem 's morgens op vier benen lopen, in de middagshow op twee benen...
en 's avonds liep hij mank op drie benen omdat hij zijn poot had bezeerd.
Hij kan ook skateboarden.
Mijn beurt.
Wat is groen...
hangt aan de muur en fluit?
Geef je het op? - Nee, laat me er even over denken.
Denk maar eens even heel goed na...
dan ben ik zo terug.
Je mag er niet door. - Inderdaad, raadseltje.
Als je het hebt, wil je het delen. Als je het deelt, heb je het niet.
Kijk, ik heb niet de hele dag tijd. Wil je het opgeven?
Goed, wat is het? - Het is een geheim.
Nou, wat is het? - Het is een geheim.
Alsjeblieft, zeg het me gewoon. - Kijk, een idioot.
Waar?
Hier moet het zijn.
Grote verandering van de plannen.
Jij zou niet komen, weet je nog?
Ik denk dat deze mensen in staat zijn om ons te helpen.
Mogelijk, maar het zal niet zomaar eventjes...
je vader de groetjes overbrengen worden met die reuzen.
Ze zijn niet zo kort en bondig als ik.
Houd je eerst wat op de achtergrond, maak één of andere opmerking over leven...
klets wat over erosie of gruis...
win hun vertrouwen en dan heb je hen in je macht.
Ladingen zijn geplaatst, de lont ontstoken, de spreekwoordelijke onthulling bezig.
Ik praat weer eens tegen mezelf.
Hallo, we zijn op zoek naar een amulet...
dat de witte koningin kan doen ontwaken. Kun jij ons helpen?
Velen... - Velen, ja.
hebben gevraagd... - Velen hebben gevraagd.
Waar. - Velen hebben gevraagd waar het amulet is?
Amulet. - Waar het amulet is?
Amulet. - Is?
Is.
We moeten hier weg. - Nu niet, we zijn iets op het spoor.
Maar we... - Weten?
Spijtig genoeg.
Niet droevig, gelukkig. Ik weet waar het is en ik zal het je vlug vertellen.
Plechtig. - Geen adjectieven, alstublieft.
We bewaken de...
Amulet? - Doos.
Kijk, daarboven, een klein zilveren doosje.
Schaduwen komen.
Dat probeerde ik je te vertellen.
Als ze niet vlug aan het eind van deze zin komt, zijn we dood.
Is het amulet in uw doos?
Voor... - Niet voor, gewoon ja of nee.
We...
We bewaken de doos voor de koningin. We zijn hier voor de Koningin.
Ze zal voor altijd slapen, tenzij we het amulet voor haar vinden.
We weten zelfs niet wat het is. - Kom, de tijd is om, we moeten weg.
Het is een beleefd gesprek of dood.
Je moet ons geloven.
Ze luisteren niet. Ik weet zelfs niet zeker of ze oren hebben.
Het amulet is...
het Spiegelmasker.
Gooi het nu.
Ik kan er niet bij.
Grijp... - De doos?
Hoger.
Arme wezens.
Laat dat amulet eens zien. - Ik denk niet dat dit het is.
Hij zei dat het amulet een spiegelmasker was.
Een sleutel.
Het is een begin. - Dat is het zeker.
Nu moeten we die sleutel proberen in elk slot dat we tegenkomen.
Als we dat slot uiteindelijk vinden, zal er al tienduizend jaar verstreken zijn.
Kom, zeurpiet. Denk jij maar aan de beloning.
Jij komt hier niet voorbij.
Eerst het antwoord geven van het raadseltje. - Raadseltje?
Wat is groen, hangt aan de muur en fluit?
Dus je geeft het op? - Ongeveer, niet echt.
Het zal me zeker te binnenschieten als je het me verteld.
Het is een haring. - Een haring is niet groen.
Je kunt die toch groen schilderen. - Een haring hangt toch niet aan de muur.
Je kunt het toch vastspijkeren. - Maar een haring kan toch niet fluiten.
Dat heb ik er alleen aan toegevoegd om het niet te makkelijk te maken.
De oplossing van mijn raadsel is nog steeds een geheim.
We hebben een sleutel, maar geen slot.
Grijp hoger, wat bedoelde ze daarmee? Denk na.
Het eindeloze geraas van een zieke, enorme geest, veronderstel ik.
Erg groot, maar niet erg slim.
Spiegelmasker.
Hoe ziet een spiegelmasker eruit?
Het is...
je weet wel, het is...
Ik heb het. - Zeg op.
We moeten het aan een kenner vragen. - Maar aan wie dan?
Aan de eigenaar van die winkel.
Kan ik jullie helpen, schatten?
Ik zag het bord op de deur.
We zoeken een masker.
We vroegen ons af of u ons zou kunnen helpen.
Kom binnen, schat, alle twee. Ik ging juist thee drinken.
Houden jullie van cake? Jullie jongelui, het is alleen maar thee en muffins...
en opwinding in jullie wereld, vermoed ik.
Ga maar ergens zitten. Ik zal de thee gaan halen.
Zit Ginger weer op de stoel?
Duw hem er gewoon vanaf, het dwaze ding. - Het is prima, ik blijf wel staan.
Nee, hij is oké. Hij zal je niet bijten.
Gewoon een oude dwaas. - Hoeveel heeft u er?
Ik heb ze niet echt, schat.
Maar er moeten er nu zo'n dertig zijn. Eens kijken...
Sneeuwvlok, Strepen, Pluisje...
en Ginger, daar is Spot, Snorremans...
Ik denk het niet, schat.
Wat doen we voor we het eten? We wassen onze handen, jongedame.
Hygiëne.
Ga maar. Het is daar beneden.
Het Spiegelmasker.
Hij sprak erover, natuurlijk.
Mijn overleden man, meneer Bagell.
Fluffy, doe dat niet.
Meneer Bagell zei altijd...
dat het Spiegelmasker je verlangens concentreert, je wensen.
Het gaf je wat je nodig had.
Ik herinner me dat ik tegen hem zei...
meneer Bagell, hoe kan een masker weten wat je nodig hebt?
En hij zei, Cynthia, onthoud, ik weet niet waarover ik praat.
Excuseer me. Ik vroeg me af of u nog meer van die geweldige cakejes had?
Ik zal even gaan kijken, schat. - Bedankt.
Waarom moest je haar onderbreken?
Omdat ze hartstikke gek is.
Wat staat er? - Laat hen niet zien dat je bang bent.
Laat wie niet zien?
Je gaat toch nog niet al, lieverd?
Weet je, ik kan de logeerkamer opruimen...
en jouw grappenmaker kan op zolder slapen. - Ik ben geen grappenmaker
Ik ben een heel belangrijke man. Ik heb een toren.
Dat is mooi, lieverd.
Ik ben bang dat we het te druk hebben. In ieder geval bedankt.
Hier wat cake voor onderweg. Je weet nooit wanneer je het nodig hebt.
En lieverd, laat niet zien dat je bang bent.
Absoluut zo gek als een deur.
Waarom blijf je zeggen dat je een toren hebt?
Omdat ik er één heb. - Waar staat die?
Woon je er in?
Hoe groot is het? - Groot, reusachtig.
Honderden kamers, trappen, deurknoppen. Een bijkeuken.
Eigenlijk mogelijk meer dan één bijkeuken.
Juist en ik kan het niet zien, omdat...
We praten niet met elkaar. - Wat?
We praten niet.
De toren en ik hadden...
een klein meningsverschil en het vertrok zonder mij.
Ik zei iets stoms en het vertrok gewoon zonder mij.
Waarom zoek je hem niet en bied je excuus aan?
Valentines bieden nooit hun excuus aan.
Stom gebouw.
Gebouwen vertrekken niet zonder je, waar ik vandaan kom.
Honger.
Is dit een soort raadsel? - Honger.
Nog steeds honger.
Ik heb een plan. Laat het aan mij over.
Hallo, poes. Ik heb geen raadsels meer, maar hoe vind je de klop-klop grap?
Ik weet de beste van heel de wereld.
De beste? - Absoluut.
Jij begint. - Klop-klop.
Wie is daar? - Blijf doorlopen.
Wat doen we nu? - Tot zover ging mijn plan.
Wat staat er? - Mijn pagina's smaken voortreffelijk...
maar kleven erger dan toffees en lastig om te kauwen.
Wat een verschrikkelijk boek.
Dat is het minst bruikbare dat het ons tot nog toe vertelde.
Dat is het niet. Het is dapper dit te zeggen.
Deze onzin heeft nu lang genoeg geduurd.
Ze moet maar eens volwassen worden en naar huis komen.
Waar wacht je nog op? Ga haar halen.
Als ik je iets vreemds vertel, zou je dan denken dat ik gek ben?
Dat denk ik wel.
Als ik door vensters kijk, niet allemaal, zie ik iemand die ik niet ben.
Hoe vreemd, ik doe hetzelfde. Ik, venster, kijk erdoor.
Niet ik. Degene waar ik mezelf in zie noemen ze...
spiegels. - Maar ze lijkt op mij.
Maar ze is het niet.
Ze maakt ruzie met mijn vader.
Grijp hoger. - Wat?
Het reuzen standbeeld zei, grijp hoger, zie jij iets hoger dan die plek?
Dat is heel hoog.
Kijk.
Er is hier niets.
Deze plek staat op instorten. Het kan niet veilig zijn.
Jij bent zo'n lafaard. Het is perfect.
Lafaard? Ik denk liever dat ik verstandig en voorzichtig ben.
En niet zoals sommige mensen hierboven die ik niet bij naam noem.
Ik kom je niet halen. Het is niet veilig.
Ik ben niet gewond, bedankt voor het vragen.
Mijn naam is Helena.
Hallo, alle Bobs.
Ik zoek iets, het amulet.
Het lijkt op een masker.
Gezicht?
Een gezicht. - Houd je daar een feestje of zo?
Je moet naar beneden komen, ik heb vrienden gemaakt.
Leuk.
Is alles in orde? Ik zoek een spiegelmasker.
Kijk, ik heb de sleutel al.
Masker?
Is het hier?
Wat jammer.
Ik kan gaan als ik wil, ik hoef hier helemaal niet te zijn.
Grijp hoger.
Heb je dat gezien? Ik wil daarheen, naar de grens.
Bedankt, Bobs en Malcolm.
Leuk.
Wat doen we hier?
We gaan het spiegelmasker halen. Ik weet waar het is.
Het ligt halverwege het nachtland en het dagland. Het ligt op de grens.
Ik wist dat ik kon helpen. Ik haat het om hulpeloos te zijn.
Kijk.
We noemen het vensters. Ze zijn niet uitzonderlijk.
Stop daarmee. Het is afschuwelijk.
Jij bent afschuwelijk. - Rustig blijven.
Er is daar niets.
Wat moeten we nu zien? Is het weer iets zoals dat vensterdingetje?
Ik weet dat het hier is. Ik heb het heel duidelijk gezien.
We verwarren soms wat we wensen met realiteit.
Op de grens liggen de droomlanden.
Allemaal wensen, verlangens en herinneringen.
Alles is zo vertrouwd. Ik ken dit allemaal.
Eerlijk.
Wat heb je nu verloren?
Ik zocht het spiegelmasker...
maar ik weet niet wat het is...
of hoe groot het is...
of waarom het verdwenen is.
Waar zag je het voor het laatst?
Ik denk niet dat ik het ooit heb gezien.
Wie had het voor het laatst? - Ik denk dat jij het had.
Nee, zij had het.
Of misschien was het prinses waar ze over spraken.
Ik weet het niet. Ik was er zeker van dat het hier was.
Je geeft zo gemakkelijk op. - Ik zal het nooit vinden.
Stel niet uit tot morgen wat je vandaag kunt doen.
Ik wil nu naar huis komen.
Ik wil dat jij in orde bent.
Ik ben bang. - Ik ben ook bang, liefje.
Dat is de reden waarom ik deze droom heb.
Denk je dat ze al met de operatie bezig zijn?
Misschien krijgt iedereen wel zulke dromen...
wanneer er in hun hoofd wordt gepord.
Het is jouw droom niet, mama. Het is die van mij.
Zulke dingen zeggen de mensen in hun dromen.
Heb ik een vriendje voor je gedroomd?
Nee, zeker niet. Hij is niet, hij is gewoon...
Sorry dat ik erover begonnen ben.
Je zoekt naar iets waarvan je weet dat het hier is...
je kunt het niet vinden, dus moet je nog eens kijken.
Het is net zoals tante Nans tanden. Het staart je waarschijnlijk gewoon aan.
Het moet hier zijn.
Ik zoek gewoon niet hard genoeg.
Het is niet haar droom. Het is mijn droom.
En als het van mij afhing...
plantte ik daar in het midden een klein gebouw neer.
Een klein gebouw...
maar exact de goede maat. Dat spreekt voor zich.
Er zal een bruggetje over heen gaan.
Net zoals die. Ik snap niet waarom ik het niet eerder zag.
Je bent mijn vriendje niet, ook al is dit mama's droom.
Eén ervan moet passen.
Mijn arm.
Je bent gewond, blijf hier, beweeg niet. - En jij dan?
Ik ben een panter.
Ik glip onopgemerkt door het donker...
als een donker, onmerkbaar glippend ding.
Ik weet dat we niet altijd even goed met elkaar overweg konden...
maar ik ben je echt dankbaar voor je hulp. Ik had het niet zonder jou kunnen doen.
Ik doe mijn best.
Kom gauw terug.
Dat ben ik niet.
Ik ben hier.
Ik weet niet hoe laat je dit noemt.
Ik heb me zorgen over je gemaakt.
Ik wil alleen horen...
het spijt me voor alles.
Is het teveel om een verontschuldiging te vragen?
Ik? Jij veroorzaakt alle schade.
Doe niet zo raar.
Wie denk je dat de wereld vernietigd? - Jij.
Ik heb de zwarte schaduwen gezien. - Wat zou iedere bezorgde moeder doen?
Ik probeerde ons alleen maar weer bij elkaar te krijgen.
Heb je daarom die 'gezocht' posters opgehangen?
Mensen doen dat voor verdwenen huisdieren...
en een dochter is veel belangrijker dan een huisdier.
Ik ben je dochter niet.
Jij bent wel oké.
We kunnen wel iets aan je haar doen.
Die kleren moeten weg.
Ik zal de bedienden ze laten verbranden.
Ik weet niet wat je van plan bent, maar er zijn mensen die weten waar ik ben.
Valentine zal me redden.
Ik was hem bijna vergeten.
We waren toch al hier en ze heeft de posters al opgehangen.
Beloning uitgeloofd. Niet persoonlijk.
Het is gewoon vraag en aanbod. - Jij zielige etter.
Schelden doet geen pijn.
Jij nutteloze, cakeverslindende lafaard.
Ik verslond die cake niet. - Het spijt me, meneer Valentine...
maar ik moet u opjagen.
Ik moet wat serieuze...
kwaliteitstijd met mijn meisje doorbrengen.
Dank voor het langskomen.
Ik geloof dat iemand iets over juwelen zei.
Zoveel als ik kan dragen? - Als het persé moet.
Goed en niet boos zijn, hè? - Ga nu maar.
Ik ben op weg naar buiten, de... - Niets meer te zeggen.
Gooi hem eruit.
De prinses gaat naar haar kamers.
Alsjeblieft, laat me gewoon gaan. - Weet je wat jij nodig hebt?
Ik moet het amulet vinden.
Ik moet de witte koningin wakker maken. Ik moet...
Je hebt een leuke jurk nodig.
En een blijde lach. - Een lach?
Als je lacht, lijkt alles vrolijker, omdat...
van nu af aan, zijn we...
Ik weet het niet. - Vertel het haar.
Niet thuis bij meneer Grumpy, majesteit.
Precies.
Presenteert het Spiegelmasker.
Liefste mama...
zoals je nu wel begrepen zult hebben, heb ik het Spiegelmasker gevonden.
Ik zal het gebruiken om weg te gaan. Er zijn nog andere plaatsen.
Ik zal er één vinden met een meisje zoals ik.
Een leven dat ik kan overnemen.
Stommiteit.
Natuurlijk...
als ik het Spiegelmasker gebruik, kan het sommige dingen overhoop halen.
Maar je kunt niet van huis weglopen zonder iemands wereld te vernietigen.
Neem nog wat ijs, prinses.
Nee, bedankt, liefste mama. Ik heb al genoeg gehad.
Je manieren zijn er in elk geval op vooruit gegaan.
Wat is dat? - Geen idee.
Ga maar. Wees mijn ogen.
Zoek uit wat er gebeurt. - Je weet wat er gebeurt.
Ze zal alles vernielen, jouw echte dochter.
Toen ze wegging, schokte ze de hele wereld en nu...
valt het uit elkaar. - Spreek niet zo tegen me.
Lieve mama, het spijt me, mama.
Mag ik nu alsjeblieft nog wat ijs?
Ik neem aan dat oeps en ik beloof het nooit meer te doen, eigenlijk geen...
gestalte neemt.
Als ik het voor het zeggen had...
als ik mij zou verontschuldigen...
zou het mijn gevoelens hierin naar waarheid weergeven.
En je had gelijk, weet je...
en ik had minder gelijk dan jij.
Over alles. De ramen.
Het einde van de wereld.
En waarschijnlijk haat je mij. Ik zou mezelf ook haten.
Wat jou ook is aangedaan...
ik weet dat je er nog bent.
Vooruit en omhoog.
Botervingers.
Als ik die prinses was en ik wilde iets verstoppen...
zou ik het in mijn slaapkamer verstoppen.
We hebben overal gezocht. Het is er niet.
Dat is wat ik zou doen.
Wat zeg je?
Iets heeft de put der wanhoop vernietigd.
Het moeras der verdoemden is er gewoon niet meer.
Het was een lieflijk moeras. Zo zie je ze tegenwoordig niet meer.
Ik ben bang dat iemand het werkelijk doet.
Wie? - Iemand die me haat.
Niemand haat u, majesteit. We houden van u.
Slijmerd. Maar er zit wat in.
Ik moet de raad bijeen roepen.
Het valt uit elkaar.
Het is allemaal de schuld van dat meisje.
Laat me haar brief nog eens zien.
Ze zegt dat ze het spiegelmasker heeft gevonden.
Zo is ze hier waarschijnlijk weggekomen. - We hebben overal gezocht.
We hebben alles uitgekamd.
We kunnen tot aan het einde van de wereld blijven zoeken.
Boodschap van Hare Majesteit.
Staatszaken. Dat wil zeggen dat ze het erg druk heeft...
en dat jij vanavond in je kamer zult moeten eten.
Mama is veel te vriendelijk.
Juist. Smakelijk eten.
Bedank Hare Majesteit voor me.
Eten.
We hebben zoveel mogelijkheden gemist.
We hebben zelfs het hele interessante boek niet.
Er is nog maar één bladzijde over.
Wat als het de verkeerde bladzijde is?
Denk aan wat je moeder je altijd gezegd heeft.
De mijne zei altijd, het is de wet van de sterkste, jongen.
Pak ze, voordat ze jou te pakken krijgen. Eet je groenten op.
Doe dat nou niet. Zet me niet voor schut met de buren erbij.
Het is het beste voor iedereen als je thuis zou weggaan en nooit meer terugkomt.
Ze was niet eens mijn echte moeder.
Ze had me gekocht van een man.
Ik mis mijn moeder.
Ze had altijd goede raad.
Zoals wanneer je iets verliest, zegt ze, niet opgeven...
meestal ligt het vlak voor je neus.
Denk jij wat ik denk?
Zeker weten. Als we nu eens kleine wieltjes...
op de zolen van onze schoen zouden zetten, dan zouden we zo kunnen rondrijden.
Nee, gekkie, wat is de beste plaats om een spiegel te verstoppen?
We moeten een raam vinden.
Voor of na het eten?
Sneller, vooruit, haast je. - Prinses.
Niet weer.
Blijf lopen, sneller.
Blijf doorgaan, sneller. Laat je nergens door afleiden.
Eten.
Maar we moeten doorgaan. Daar is geen tijd voor.
Jij hebt helemaal gelijk.
Is hij erg heilig, mijn kind?
Heilig?
Nee, dat denk ik niet.
De heilige mensen eten van de vruchten van de toekomst...
en brengen ons woorden van wijsheid terug.
Soms schrijven ze zelfs hele boeken. Het is fantastisch.
Eén vrucht...
doet er driehonderd jaar over om te groeien, mijn bloemblaadje.
Niet slecht. Echt wel lekker, eigenlijk.
Waarom noemen ze het vruchten van de toekomst?
Omdat je daar naar toe gaat wanneer je er van eet, liefje.
Valentine, geef me het Spiegelmasker.
In hemelsnaam. - Er is één uitweg, die neem ik, tot ziens.
Breng bier mee.
Dat is mijn toekomst niet.
Nee, ik wil geen ober worden.
Ik denk dat een vergeldingsaanval tegen de Witte Stad...
hier de enige optie is.
Je kletst uit je nek.
Met alle respect, Majesteit, ik denk dat dit hele einde-van-de-wereld scenario...
zwaar overdreven is.
We reageren veel te heftig op een kleine... - Kleine?
Probeer jij maar eens te gaan leven in een moeras dat er niet meer is.
Vertel me dat het een kleinigheid is.
Het enige dat ik vraag is of er ruimte is voor de totale vernietiging van de wereld...
oftewel een scenario waarbij niet...
Wat? - Het is de prinses.
Wat is er met de prinses?
Weet je nog wat je zei toen ze voor de eerste keer wegliep?
De eerste keer?
Dit Spiegelmasker, er moet een manier zijn om daarmee hier weg te komen.
Ik moet een raam vinden. Als ik haar kan zien kan ik bij haar komen.
Er zijn geen ramen in het bos.
Ik moet zien wat ze aan het doen is. - Dat weten we.
Of het nu haar bedoeling is of niet, ze is de wereld aan het vernietigen.
Ja en ze eet chips, scharrelt rond met jongens, rookt en zo.
Waarom dragen mensen deze stomme jurken?
Ik had het moeten weten dat jij er iets mee te maken had, Valentine.
Luister naar me. Je dochter gaat alles verwoesten.
Ik moet een venster vinden en haar terughalen.
Laat ons alsjeblieft gaan.
Jij bent mijn dochter. - Maar je weet dat het niet waar is.
Ik ben een redelijke vrouw. Jij komt terug met mij...
dan zal ik Valentijn op een humane wijze executeren.
En dan hebben we het er niet meer over. - Ze is geen huisdier.
Ze is zelfs geen kind meer. Je moet haar volwassen laten worden.
Je bedoelt dat ze haar eigen eten mag kiezen...
haar eigen kleren mag kiezen, haar eigen beslissingen mag nemen.
Houd van haar, probeer haar niet te bezitten.
Dat is precies wat ik bedoel.
Geen sprake van.
Ik hoef dit allemaal niet, weet je. Ik ben een zeer belangrijke man.
Als we niet bij haar weg komen ben je een zeer dode man.
Dat ding dat licht maakt. Waar is het?
En het masker. Geef me het Spiegelmasker.
In hemelsnaam. Ik weet wat ik doe.
Het zou hier al moeten zijn. Dat is altijd al ons teken geweest.
Jij zei toch dat jullie ruzie hadden?
Eerder een meningsverschil. Ik had gelijk.
Soms moet je gewoon zeggen dat het je spijt.
Nee, dat zal ik nooit zeggen.
Al goed, dan zal ik het zeggen.
Het spijt me.
Jij hebt een echte toren.
Ik ben een heel belangrijke man.
Kijk.
Er is maar één uitweg. De ramen.
Degene die ik getekend heb. Het zijn deuren tussen onze wereld en haar wereld...
en ze is ze aan het vernietigen.
Geef me het Spiegelmasker. In hemelsnaam.
Wat gebeurt er?
Er zijn geen ramen meer over. Het is voorbij.
Ze heeft gewonnen.
Ik ga niet terug.
Dit is mijn wereld. - Ik vind het leuk hier.
Ik wil alleen een echt leven. - Echt leven? Dat kun jij niet aan.
Papa? - Hallo.
Het is weg.
Dit is een gekke plaats om in slaap te vallen, liefje.
Ik was niet aan het slapen. Mama, is ze...
Er is nog geen nieuws. We zullen moeten blijven duimen.
Kijk eens naar jou. In je pyjama.
Vooruit, je zult het koud krijgen. Hier.
Doe dit aan.
Zo ja, gaat het?
Het zit in mijn zak.
Hallo.
Het is hier. Ik zal het geven.
Het is voor jou, het is het ziekenhuis.
Dank je, dat je mij het laat weten.
Ik zal alles regelen.
Alsjeblieft.
Wat hebben ze gezegd? Papa?
Ze is in orde. Ze wordt weer helemaal beter.
Ze hebben alles.
We gaan naar binnen en ons klaar maken.
Alles komt weer goed.
Eigenlijk heb ik altijd graag bij het circus willen gaan.
Je moet minstens achttien zijn, voor de auditie slagen en gek zijn.
Dank je.
Het spijt me.
Geeft niets.
Ik sprak met de vrouw achter het loket. - Mijn moeder.
Ik sprak met die mooie vrouw achter het loket.
Weet je, ik heb altijd al bij het circus willen werken.
Goed want je zou een slechte ober zijn geweest.
Juist.
Wat?
Vertaald door: --- Team Lost in Translation ---
www.LostinTranslation.nl www.NLOndertitels.com